Η τραγική «υπόθεση Κασσελάκη», τα εκφυλιστικά ανείπωτα του Φάμελλου και των συν αυτώ, η ασθμαίνουσα «Νέα Αριστερά», τα σκισμένα πανιά της «Πλεύσης Ελευθερίας» και η αντοχή του Βαρουφάκη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
1.ΣΥΡΙΖΑ: Δεν ήταν η δεινή ήττα του ’23 που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την Αριστερά* η οποία κυβέρνησε. Ήταν η παραίτηση/αποχώρηση/εξαφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και η μεθοδική προετοιμασία του να επιστρέψει με άλλα ρούχα.
Ο πρώην πρωθυπουργός, δεν έσκισε μεν το Μνημόνιο αλλά με την προσγείωσή του κράτησε όρθια τη χώρα. Δυστυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας άσκησε εξόχως λαϊκίστικη αντιπολίτευση από το 2019 και μετά, με αποτέλεσμα την ήττα. Όμως άφησε πίσω του ένα ουχί ευκαταφρόνητο ποσοστό κι ένα οικοδόμημα με ρωγμές, αλλά όχι ετοιμόρροπο.
Αυτά που ακολούθησαν-από την «υπόθεση Κασσελάκη» μέχρι την άκρως ονειδιστική και ευτελιστική ηγεσία του Φάμελλου στον ΣΥΡΙΖΑ- δημιούργησαν, από ένα σημείο και μετά, πληγές ανεπούλωτες. Ηταν ένα καρκίνωμα. Μιά ανεκδιήγητη παράσταση ιλαροτραγικών διαστάσεων.
Την συγκεκριμένη Αριστερά την έβλεπαν παλιότερα με συμπάθεια ως και συντηρητικοί πολίτες. Κάτι η «υπεροπλία» στον χώρο της διανόησης και του Πολιτισμού, ίσως η δημιουργική αναθεώρηση δογματικών απόψεων του παρελθόντος και πιθανώς η συνάφεια με τις θέσεις και με έναν κόσμο του ριζοτομικού ΠΑΣΟΚ(προτού αυτό αφομοιωθεί και παραδώσει το πνεύμα) συνέβαλαν στην δημιουργία θετικής εικόνας, έστω αναντίστοιχης προς το εκλογικό της ποσοστό.
Το ‘χε καμάρι το ήθος της η εν λόγω Αριστερά. Προς τούτοις, εκείνος ο γνωστός αφορισμός(Αριστερά σημαίνει διαρκής ευαισθησία**) διέπλεε τον χρόνο με ούριο άνεμο προσδίδοντας αίγλη στην έννοια της εν γένει Αριστεράς, παρά τις αιματηρές εσωτερικές σελίδες του παρελθόντος, σε δύσκολους-είναι η αλήθεια- καιρούς.
Όμως ήρθε η στιγμή που ΟΛΑ ανατράπηκαν και έγιναν αυτεπίστροφο με οδυνηρές συνέπειες, καθώς στην συνείδηση της κοινωνίας-τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της- δημιουργήθηκε και εμπεδώνεται η αντίληψη ότι τα περί ευαισθησίας, ανιδιοτέλειας, ήθους, πλουραλισμού και δημοκρατίας είναι κούφια λόγια, και ακέφαλα σώματα, σφαγμένα από κυνικά και κοφτερά μαχαίρια.
Τι να πρωτοθυμηθείς; Το πώς επεβλήθη ο ουρανοκατέβατος Κασσελάκης, που είχε τόση σχέση με την Αριστερά , όση και ο Μητσοτάκης; Η μήπως το πώς τέθηκε εκποδών από τα σταλινοφασιστικά γεράκια του ΣΥΡΙΖΑ; Κορυφαίες στιγμές κυνισμού και άκρως αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς.
Ωσπου ήρθαν τα χειρότερα και παγκοσμίως πρωτότυπα: Ο ΣΥΡΙΖΑ με πρωταγωνιστή την ηγεσία Φάμελλου επιζητούσε συνεργασία με το κόμμα του Τσίπρα, παρ΄οτι ο πρώην πρωθυπουργός ΔΕΝ την ήθελε. Το είχε καταστήσει σαφές ο άνθρωπος πολύ πριν από την συνέντευξη στον Σρόιτερ, η οποία υποτίθεται οτι ξύπνησε τον αγωγιάτη Φάμελλο.
Μιλάμε για υποκρισία, για φτήνια και για μια άθλια μεθόδευση που προκαλούσε γέλωτες και θυμηδία: Βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δεδηλωμένοι θιασώτες του νέου εγχειρήματος, αντί να πάνε εντίμως και κατ΄ευθείαν στην ΕΛ.Α.Σ ως απλά μέλη, ψήφιζαν την…διάλυση του κόμματός τους, επικαλούμενοι μάλιστα την πλειοψηφία και το…δημοκρατικόν της διαδικασίας χωρίς να ντρέπονται.
Ασύστολοι, απαράδεκτοι και υποκριτές-δυστυχώς μεταξύ αυτών και σοβαροί άνθρωποι- δεν είχαν συναίσθηση για την εντύπωση που προκαλεί ή στάση τους στην κοινωνία. Η μάλλον αδιαφορούσαν. Ας είναι καλά ο απορροφητήρας της ΕΛ.Α.Σ και το προσωπικό τους μέλλον…
Αδηλο το μέλλον του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ. Δύσκολη η είσοδος στην Βουλή, αλλά όχι αδύνατη. Ίσως να λειτουργήσουν τα αντανακλαστικά απογοητευμένων Αριστερών και η ιδεολογική εναντίωσή τους στον «εκσυγχρονισμένο» Τσίπρα με αποτέλεσμα την διάσωση και επιβίωση του κόμματος.
2. Νέα Αριστερά: H έγκαιρη και αξιοπρεπής αποχώρηση από το Κασσελάκειο μόρφωμα δεν επιβραβεύτηκε από την κοινωνία, παρά το γεγονός ότι οι αποχωρήσαντες ήταν ένα σύνθεμα υπουργών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και κορυφαίων στελεχών.
Χαμηλή επίδοση στις Ευρωεκλογές, απογοήτευση και αδράνεια στελεχών, τριγμοί, αποχωρήσεις και απελπιστικές δημοσκοπικές επιδόσεις. Κάποιες συζητήσεις για συνεργασία με όμορους χώρους απέβησαν άκαρπες. Επίσης, δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να αποδίδει η εξ αριστερών κριτική προς την ΕΛ.Α.Σ, κριτική που εικάζεται ότι θα δημιουργήσει έναν υπαρξιακό πυρήνα εναντίωσης στο εγχείρημα του Τσίπρα. Εναντίωση επιβιωτικού χαρακτήρα…
3. Πλεύση Ελευθερίας: Μαχητική, σκληρή, συχνά οριακή σε δηλώσεις και συμπεριφορά η Ζωή Κωνσταντοπούλου είδε τις ισχνές πλήν σωτήριες εκλογικές επιδόσεις(Εκλογές/Ευρωεκλογές) να μετατρέπονται σε εντυπωσιακά δημοσκοπικά ποσοστά και να φτάνει η Πλεύση στην δεύτερη θέση, έστω για λίγο χρονικό διάστημα.
Η πλήρως απο-ιδεολογικοποιημένη εικόνα, με καρδούλες, γενικεύσεις και τα συναφή, έδωσε την ευκαιρία στην ηγέτιδα του προσωποπαγούς αυτού κόμματος να απευθυνθεί επιτυχώς ακόμη και προς το ακρότατο όριο του συντηρητικού χώρου.
Για Πρόγραμμα ούτε λόγος. Το γεγονός που την διατηρούσε συνεχώς στο προσκήνιο ήταν τα Τέμπη και η μαχητική στάση της εκτός και εντός Βουλής. Ομως η εμφάνιση της Καρυστιανού με την Ελπίδα και ίσως η ακραία συμπεριφορά της(μηνύσεις/συγκρούσεις και σε κάθε φράση της οι λέξεις φασίστες μαζι με άλλους βαρύτατους χαρακτηρισμιούς) συνέβαλαν σε μια εντυπωσιακή καθοδική(δημοσκοπική) πορεία με άδηλο μέλλον.
Η οριακή συμπεριφορά και οι λαϊκίστικες εκρήξεις αδικούν τα θετικά στοιχεία της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Πάντως, είναι σκληρό καρύδι. Επομένως, ουδείς δύναται να προδικάσει την πορεία της Πλεύσης και να διακινδυνεύσει την πρόβλεψη για πολιτικό αφανισμό της.
4. Βαρουφάκης: Ενός ανδρός αρχή το ΜεΡΑ25 αποτελεί την έκπληξη της δημοσκοπικής συγκυρίας. Σχεδόν όλες οι έρευνες της κοινής γνώμης το φέρνουν να μπαίνει στη Βουλή ή να βρίσκεται στο όριο εισόδου, παρά το γεγονός οτι ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν είναι ο εκλεκτός των κεντρικών μίντια.
Λίγες εμφανίσεις συγκριτικά με άλλους, ικανή δραστηριότητα στο εξωτερικό, αρθρογραφία που εκτείνεται πέραν της τετριμμένης (μικρο)πολιτικής, και ιδεολογική συνέπεια(αριστερός προσανατολισμός ρεαλιστικού χαρακτήρα).
Ρεαλισμός και Βαρουφάκης είναι έννοιες ασύμβατες, λένε ορισμένοι. Κι όμως, ήταν εκείνος που ως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ είχε πει οτι το Μνημόνιο ήταν αναγκαίο κατά το μέγα μέρος του και απαράδεκτο κατά το υπόλοιπο. Επίσης, είχε μιλήσει στη Βουλή για επωφελείς συμβιβασμούς σχετικά με ορισμένες επιλογές της χώρας(π.χ στην εξωτερική πολιτική).
Ο επικεφαλής του ΜεΡΑ25 δέχεται σκληρή κριτική για την υπουργική θητεία του, ενώ ταυτόχρονα εγκαλείται για ναρκισσισμό, ανελαστικότητα και βιαστικές, ατυχείς επιλογές συνεργατών και υποψηφίων στις εκλογές.
Όμως οι ψηφοφόροι του αντιλέγουν. Και τον θεωρούν συγκροτημένο πολιτικό που ξεχωρίζει. Κάπως έτσι προκύπτει το γέρας των δημοσκοπήσεων που προϊδεάζει για την πιθανή είσοδό του στην επόμενη Βουλή.
*Για τα δεδομένα της εποχής, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η πρώτη κυβερνώσα Αριστερά στη χώρα. Το πώς κατέληξε είναι άλλης τάξεως ζήτημα…
**Η φράση αποδίδεται στον Γιώργο Ιωάννου.
*