Η Πάτρα αντιμετωπίζει ένα περίεργο έργο, η φιλοδοξία για εξωτερική ομορφιά συγκρούεται με την απουσία συντηρημένης υποδομής. Η πόλη επιδιώκει να αναβαθμίσει την εμφάνισή της μέσω φύτευσης λουλουδιών στους δημόσιους χώρους, αλλά στερείται του απαραίτητου συστήματος προστασίας και περιποίησης που θα εξασφάλιζε την επιβίωση και ανάπτυξή τους.
Το πρόβλημα δεν αφορά απλώς την απουσία ποτίσματος ή διατήρησης. Πρόκειται για ένα κατάστημα που εκτείνεται σε ολόκληρο τον αστικό ιστό: χρειάζονται προγράμματα συστηματικής περιποίησης, εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού που θα ανέλαβε τη συντήρηση, και μακροχρόνια δέσμευση των πόρων. Χωρίς αυτά, κάθε προσπάθεια ομορφύνσεως παραμένει εφήμερη.
Ο δημόσιος χώρος που αποτυγχάνει να φροντίζει τα φυτά του δεν δημιουργεί απλώς αισθητική υπολογίσιμη — αποστέλνει και ένα σαφές μήνυμα για το επίπεδο αποδέσμευσης της πόλης προς τα περιβάλλον και τη διαβίωση των κατοίκων της. Όταν τα λουλούδια που φυτεύονται με δημόσια χρήματα παραμελούνται και ξεριζώνονται, η κοινότητα μαθαίνει ότι τα έργα υποδομής δεν αποτελούν προτεραιότητα.
Η λύση απαιτεί συνολικό σχεδιασμό: ίδρυση ειδικευμένης υπηρεσίας περιποίησης πρασίνου, ανάθεση ευθυνών σε συγκεκριμένα όργανα, και κατανομή προϋπολογισμού για συντήρηση που θα διαρκεί όσο και η ζωή των φυτών. Μέχρι τότε, η Πάτρα θα συνεχίσει να ζητά λουλούδια χωρίς να ξέρει να τα φροντίζει.