Της Σταυρούλας Μιχαλοπούλου,
Αναπληρώτρια Γραμματέας Τομέα Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας ΠΑΣΟΚ
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που δεν χρειάζονται κραυγές για να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει. Αρκεί να παρατηρήσεις ποιον φοβούνται να προβάλλουν. Ποιον επιλέγουν να αποσιωπούν. Ποιον προσπαθούν να κρατήσουν μακριά από τη δημόσια συζήτηση.
Τις τελευταίες ημέρες, ο Νίκος Ανδρουλάκης δέχθηκε επίθεση από το τουρκικό πολιτικοστρατιωτικό σύστημα για την παρουσία του στην Καππαδοκία. Μια στάση με συμβολισμό, εθνική αξιοπρέπεια και ιστορική μνήμη. Κι όμως, στην Ελλάδα, η είδηση πέρασε σχεδόν ψιθυριστά.
Κατέθεσε πρόταση για την προστασία της κύριας κατοικίας και της αγροτικής γης. Για τους ανθρώπους που αγωνιούν μήπως χάσουν το σπίτι τους. Για τους ανθρώπους της περιφέρειας που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να απειλείται. Κι όμως, ελάχιστοι μίλησαν γι’ αυτό.
Στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας επιμένει να ζητά το αυτονόητο: εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων, διαφάνεια, λογοδοσία, σεβασμό στους θεσμούς. Επιμένει να ανοίγει μια συζήτηση που πολλοί θα ήθελαν να μείνει κλειστή. Και πάλι, σιωπή.
Η αλήθεια που αποκαλύπτεται
Όσο περισσότερο προσπαθούν να τον αγνοήσουν, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η αλήθεια: ο Νίκος Ανδρουλάκης ενοχλεί.
-
Ενοχλεί γιατί δεν χτίστηκε μέσα από μηχανισμούς εξουσίας.
-
Γιατί δεν χρωστά την πορεία του σε πολιτικά τζάκια, σε οικονομικά κέντρα ή σε επικοινωνιακά συστήματα.
-
Γιατί επιμένει να μιλά για θεσμούς, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά μετατρέπεται σε παράσταση.
Και ίσως αυτό να είναι που φοβίζει περισσότερο.
Πέρα από το τοξικό δίπολο
Για χρόνια, η χώρα εγκλωβίστηκε σε ένα τοξικό δίπολο που δίχασε, απογοήτευσε και τελικά κούρασε την κοινωνία. Ένα σύστημα που θέλει τους πολίτες να πιστεύουν πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από τους ίδιους πρωταγωνιστές, τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες λογικές εξουσίας.
Όμως ο κόσμος θυμάται. Θυμάται ποιοι κυβέρνησαν. Θυμάται ποιοι υποσχέθηκαν. Θυμάται ποιοι τελικά συμβιβάστηκαν.
Και σήμερα, μέσα σε αυτή τη γενικευμένη απαξίωση της πολιτικής, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν στον Νίκο Ανδρουλάκη κάτι που είχε καιρό να εμφανιστεί: μια ήρεμη αλλά σταθερή πολιτική δύναμη, χωρίς κραυγές, χωρίς αλαζονεία, χωρίς εξαρτήσεις.
Γι’ αυτό και η σιωπή απέναντί του δεν είναι τυχαία. Είναι πολιτική επιλογή. Γιατί όταν κάποιος δεν μπορεί να ελεγχθεί, το σύστημα προσπαθεί πρώτα να τον μειώσει. Κι όταν αυτό δεν αρκεί, προσπαθεί απλώς να κάνει πως δεν υπάρχει.